Niedziela Przebaczenia Win

Niedziela Przebaczenia WinNiedziela Seropustna, tuż przed początkiem Wielkiego Postu, w którą „porzuca się ser” tj. zaprzestaje się spożywania sera [nabiału – przyp. tłum.], poświęcona jest wspomnieniu wygnania Adama z Raju. W pieśniach tej niedzieli wspomina się upadek naszych prarodziców Adama i Ewy, czym motywuje się konieczność postnego wysiłku. Adam i Ewa zgrzeszyli przez niewstrzemięźliwość i nieposłuszeństwo więc dziś my, przez dobrowolne przyjęcie trudu wstrzemięźliwości i posłuszeństwa Cerkwi, możemy wznieść się i przywrócić rajskie błogosławieństwo, które oni utracili. Podczas Liturgii czytany jest fragment Ewangelii, który sugeruje nam byśmy wybaczyli przewinienia naszym bliźnim i byśmy pościli nie tylko aby inni widzieli, jak to czynili faryzeusze, lecz szczerze, mając na uwadze Boga (Mt 17.)

 Wstępując w Wielki Post wierni, według starej chrześcijańskiej tradycji, pamiętając Chrystusowe nauki o tym, proszą siebie nawzajem o wybaczenie. Ten zwyczaj wybaczania praktykuje się po zakończeniu wieczerni. Ta właśnie wieczernia posiada szereg osobliwości. Pierwsza połowa nabożeństwa do „wejścia”, ma świąteczny charakter i jest odprawiana w jasnych, świątecznych szatach. (…) Na koniec nabożeństwa, kapłan lub biskup, który służy, nisko pokłoniwszy się, prosi wiernych o wybaczenie, a następnie wierni podchodzą do niego po kolei i kłaniając się, również proszą o wybaczenie. Kłaniają się przy tym i całują ikony i krzyż, które trzyma duchowny po czym stają w rzędzie i oddając pokłon proszą o wybaczenie siebie nawzajem.

 „Dzień przebaczenia – jakiż to wielki i świąteczny Boży dzień” – mówi święty Teofan Rekluz. „Gdybyśmy go wszyscy wykorzystali jak trzeba, dzisiejszy dzień uczyniłby chrześcijańskie wspólnoty wspólnotami rajskimi, a ziemia zlała by się z niebem…”. Ten dzień szczególnie utrzymał się w monasterach. W Ziemi Świętej wielu ascetów odchodziło w ten dzień, by cały Wielki Post spędzić na pustyni i do monasteru wracali dopiero w Sobotę Łazarza [sobota przed Niedzielą Palmową – przyp. tłum.]. Wielu nie dożywało do powrotu. Ze względu więc na nich przyjęło się, że w czasie wzajemnego przebaczania śpiewane są stichiry Paschy: „Niech powstanie Bóg” oraz „Pascha święta nam dziś zajaśniała”. Śpiewanie owych pieśni jest do dziś kultywowany w wielu monasterach. Śpiew odpędza słabości ludzi, którzy obawiają się długich dni srogiego postu i doprowadza nas do samej granicy światłego sławienia święta Zmartwychwstania Chrystusa.

 fragment z „Bogosluženje sirne sedmice – pripremna nedelja za veliki post” – abp. Averkije (Taušev)